Zaterdagavond was het Marianne Faithfull die weer zo’n onvergetelijk moment aan mijn leven heeft toegevoegd. Tussen twee buien door liet de inmiddels 61-jarige grand lady of Rock ’n Roll op de sfeervolle binnenplaats van de citadel van Spandau een onuitwisbare indruk achter bij het publiek dat haar met staande ovaties en liefdesbetuigingen huldigde. En ze genoot ervan.
Ze opende met – hoe kan het ook anders, wij waren immers daar – Times Square en daarmee had ze ons meteen in haar ban. Met dit New Yorker drugslied waren mijn gevoelige snaren meteen geraakt. Wat ze daarna ten gehore bracht was een mooie mix van jazz, folk, rock en classics waarmee haar ongelofelijke veelzijdigheid tot uitdrukking kwam. Wie kan immers zo uiteenlopende nummers als Solitude van Duke Ellington, Salvation van Black Rebel Motorcycle Club en Randy Newman’s In Germany before the war zo passend en harmonieus in één show zingen? Deze fantastische interpretaties werden afgewisseld met heerlijke versies van eigen nummers zoals Broken English, The Balad of Lucy Jordan en het lekkere, vulgaire Why’d Ya Do It? En natuurlijk met As tears go by want volgens Faithfull ”that’s what the whole damn thing started with”.
Het publiek dat braaf op stoeltjes moest zitten, hield het na een tijdje niet meer. Een security medewerker probeerde een aantal mensen tegen te houden, maar toen Faithfull “no, let them dance” riep, was het hek van de dam. Iedereen stormde naar voren om heel even iets van de magie van deze onweerstaanbare, humoristische, waardige kunstenares te kunnen voelen. De beloning was een (en daar ben ik heel zeker) welgemeend “Berlin you truly are the best”.
Deze vrouw, die als junkie door de diepste dalen is gegaan en in de zeventiger jaren door iedereen was afgedankt, heeft nooit opgehouden in zichzelf te geloven en was zichtbaar geroerd over het respect dat haar zaterdag betuigd werd. Ze heeft het verdiend.
In november gaan we weer.
