Record Mania - Emotional Elvis kills the devil inside his head

Emotional Elvis strikes again!

Met de nieuwe EP 16 minutes of hardcore music begeven Michel Geelen en kornuiten zich exact één jaar na het wat lauwe Dusbaba album weer op het stevige pad der gitaarrock. En dat bevalt goed. Strakke drumpartijen, scheurende gitaren en de nodige sampeltjes werken aanstekelijk en nodigen uit om de dansvloer onveilig te maken. Bij Apples for breakfast is het onmogelijk niet mee te gaan zingen en het zou me niet verbazen wanneer het een radiohit zou worden. Absolute favoriet voor mij is echter het funky nummer This is the time.
Jammer dat de EP zo kort is. In minder dan 15 minuten (!) is de pret voorbij, terwijl je als luisteraar dan net warm begint te lopen. Wie de ietwat brutale CD cover ziet, zou kunnen denken dat Emotional Elvis z‘n snor heeft gedrukt voor de muzikale uitdaging ten gunste van het artwork. Niets is echter minder waar. Soms geldt nou eenmaal zoals ze hier in Berlijn zeggen: in der Kürze liegt die Würze. Of in goed Nederlands: Minder is meer. Enjoy.

Mijn waardering: ★★★

★ prut ★★ gaat wel ★★★ aardig ★★★★ wow ★★★★★ top

PS: Michel speelt op 26 februari met zijn andere band googoomuck in de Amsterdamse Melkweg op de Lux Interior RIP Memorial.

Berlijnse Notities - Washington in Berlijn

Oh my. They did it again.

Na weken ongeduldig wachten was het gisteravond dan eindelijk zover. Washington was weer in Berlijn om hun nieuwe album Rouge/Noir voor te stellen. In de kleine maar knusse Privat Club in hartje Kreuzberg had zich een handjevol volgelingen verzameld om zich te laten betoveren door deze drie Noorse muzikanten.
De Privatclub is een kelder onder de Markthalle en is enkel te bereiken via de WC deur (!) van deze beroemde Berliner Kneipe. Via een iele trap beland je in de onderaardse gewelven die een perfekte ruimte vormden voor de intense songs van Washington. Ik kan niet genoeg preken over deze fantastische en hoogst sympathieke band en ben elke keer weer verbaasd hoe weinig mensen de weg naar hun optredens vinden. Dat is jammer voor de band maar niet voor ons, want zo komt Washington het meest tot zijn recht.
De absolute hoogtepunten waren een ongelofelijk spannende uitvoering van het tegendraadse Riverrun By Night en een meeslepende vertolking van Appendix 1: As Waves Shape the Sea. Bij Appendix zette zanger Rune Simonsen zijn gitaar even weg om het emotiebeladen openingsstuk met volle overtuiging te kunnen zingen. Het nummer ontwikkelt zich tot een waanzinnig mooi stuk muziek dat vervolgens letterlijk explodeert en verandert in een levenshymne van ongekende schoonheid. Voor mij is deze song nauwelijks te evenaren. Poezie en muziek van de hoogste kwaliteit.
Met het risico voor missionaris uitgemaakt te worden, blijf ik herhalen dat elke dag zonder Washington een dag zonder ware poezie is. Spread the word.

Albums

A New Order Rising
Astral Sky
Rouge/Noir

Klik hier voor een weergave van hun optreden in 2007 in Paradiso in Amsterdam

Klik hier voor mijn vorige posting over Washington met verwijzingen naar MySpace en YouTube

In de nacht van 29 op 30 maart 2009 wordt hun optreden in Keulen in februari 2009 bij WDR Rockpalast uitgezonden.

Filmtip - Man on wire

I see three oranges, I juggle. I see two towers, I walk.

- Philippe Petit -

Woorden schieten te kort om deze adembenemende documentaire over koorddanser Philippe Petit en zijn "artistic crime of the century" te beschrijven. In 1974 "danste" hij 44 minuten lang ongezekerd op 417 meter hoogte over een staalkabel tussen de Twin Towers in New York. Het is ongetwijfeld de meest waanzinnige, fantastische en mooiste kunst performance waarvan ik ooit heb gehoord. James Marsh' documentaire Man on wire bericht op ongelofelijk spannende wijze over deze "coup of the century" en heeft met recht een plaatsje in mijn Top 10 van favoriete films gekregen. ZIEN!!!!!!!

Mijn waardering: ★★★★★

★ prut ★★ gaat wel ★★★ aardig ★★★★ wow ★★★★★ top




Het WTC was niet zijn eerste performance op grote hoogte. Hij danste ook tussen de pijlers van de Sydney Harbour Bridge en tussen de torens van de Notre Dame.

Foto's van de film

Berlijnse Notities - struikelstenen

Eén van de redenen waarom ik Berlijn zo'n interessante stad vind, is dat de geschiedenis overal voelbaar is. Niet alleen in de talloze musea en tentoonstellingen, maar overal waar je gaat en staat. Soms ligt de geschiedenis zelfs letterlijk op straat, zoals bij mij om de hoek. Enige tijd geleden merkte ik voor een portiek naast de avondwinkel waar ik wel eens wat te snoepen haal, zeven zogenaamde Stolpersteine (= struikelstenen) op. Ze zijn van messing en bevatten de namen van een Joodse familie met de naam Ebstein en ene heer Weigert. Zij woonden in het betreffende huis, voordat ze door de nazi's werden gedeporteerd. Een eindje verderop in dezelfde straat liggen er nog twee ter herinnering aan het echtpaar Schlesinger.
Het zijn niet de enige stenen. Stolpersteine liggen in heel Duitsland en zelfs in Nederland (onder andere in Hilversum en bij psychiatrisch ziekenhuis De Grote Beek in Eindhoven). Ze zijn er neergelegd door de kunstenaar Gunter Demnig die daarmee de herinnering aan de jodenvervolgingen levendig wil houden.
Niet iedereen is blij met zijn initiatief. Uitgerekend de Zentralrat der Juden in Duitsland heeft er alles aan gedaan om de stenen bijvoorbeeld in München te weren. Als argument wordt aangevoerd dat neo-nazi's er op kunnen trappen en plassen en honden erop kunnen poepen. Dit zou mensontwaardigend zijn. Veel nakomelingen van de slachtoffers zijn het hier niet mee eens. Zij willen zelf bepalen hoe ze hun overleden familieleden willen herdenken.
Demnig zelf zegt daarover dat je jaarlijkse herdenkingsvieringen of een museum kan bezoeken - of ook niet. De stenen kun je echter niet ontwijken. Ze confronteren je onherroepelijk met dat wat er zomaar in een gewone straat ergens in Berlijn of elders kon gebeuren.

Op 5 mei 2009 worden er Stolpersteine in Weesp gelegd.


© Balanda 10 januari 2009


© Balanda 10 januari 2009

Filmtip - Waltz with Bashir

In het Midden-Oosten is de hel weer losgebroken. Tijd om The History of the Israelis and Palestinians van Noah Flug en Martin Schäuble weer eens uit de kast te trekken. Een goed boek dat ik een ieder die de draad een beetje is kwijtgeraakt bij het volgen van het eeuwigdurende, onoplosbare conflict tussen Israeli's en Palestijnen (en die Duits kan lezen), van harte kan aanbevelen. Wie het leest, zal ook een aantal zinnen tegenkomen over het bloedbad van Sabra en Shatila, waarbij in 1982 honderden Palestijnen onder het toeziend oog van Israelische troepen op gruwelijke wijze werden afgeslacht. Het was een wraakactie van Libanese Falangisten voor de moord op de Libanese Christelijke president Bashir Gemayel, enkele dagen ervoor.
De film Waltz with Bashir van de Israeli Ari Folman, doet op indringende wijze verslag van deze gebeurtenis, waarbij hij zelf als soldaat in het Israelische leger betrokken was. Het bijzondere is dat Waltz with Bashir tegelijkertijd een animatiefilm en een documentaire is. Een combinatie die nog niet eerder op het grote doek te zien was. Wie denkt dat het leed, de pijn, de brutaliteit, de haat en de angst door de animaties worden afgezwakt, zal verrast zijn. Juist omdat er geen echte beelden worden getoond, dringt het achterliggende verhaal veel dieper door dan in welke oorlogsdocumentaire of oorlogsfilm ook.
Hoe vaak zien we geen beelden van oorlogssituaties die ons nauwelijks nog raken? Zijn we niet al jarenlang afgestompt door de dagelijkse berichten uit Gaza, Irak, Nigeria en andere brandhaarden in deze wereld? Waltz with Bashir laat ons met andere ogen naar hetzelfde conflict kijken en zorgt ervoor dat we wakker blijven. Slechts in de laatste vijf minuten van de film worden er echte beelden van de slachtoffers getoond. Die laten uiteindelijk een veel diepere indruk achter dan alles wat ik tot nu toe heb gezien.
Geen lichte kost, maar een must voor iedereen die het nog wat kan schelen.

Mijn waardering: ★★★★★

★ prut ★★ gaat wel ★★★ aardig ★★★★ wow ★★★★★ top

Record Mania - Een helse rit met googoomuck

Enkele dagen geleden viel er weer een CD van mijn langjarige vriend Michel in de bus. Hoewel we elkaar niet meer zo vaak kunnen zien, houdt hij me steeds op de hoogte van zijn muzikale activiteiten. En dat zijn er nogal wat.
Nog geen vier maanden geleden bracht hij met het album A girl called M de eighties weer kort tot leven. „M“ riep bij mij herinneringen op aan een Cure concert dat eindigde in de straten van Heereveen. We kwamen veel te laat aan en misten alle voorbands en een aantal nummers van The Cure en na afloop de laatste trein. Noodgedwongen sliepen we onder een aantal dozen die we in een container hadden gevonden. Ik hoor nog steeds het geklapper van mijn tanden in die stille, o zo koude nacht.
Met zijn nieuwe band googoomuck zet Michel weer een andere stap op het muzikale pad. Dit keer geen duistere new wave klanken, maar snelle gitaren, zeurende orgeltjes en psychedelische riedeltjes die de oren bekoren. De naam van de band verwijst naar een nummer van The Cramps en dan weet je het eigenlijk wel.
Het eerste nummer is het begin van een Höllenritt die uiteindelijk zal eindigen in het graf. De CD roept bij mij meteen associaties op met de film Death Proof van Quentin Tarantino, één van mijn favoriete regisseurs. Ik weet niet of ik me tijdens het luisteren meer als Stuntman Mike voel of als zijn slachtoffers, die hij met zijn muscle car de dood in jaagt. Take you down tonight, Soultrash Part 2 of Nymphomaniac zouden in ieder geval niet hebben mistaan op de soundtrack.
Get up on your feet geeft de luisteraar even de mogelijkheid om door te ademen, maar de ondergang is nabij. Back to the grave sleept je onherroepelijk mee de eindeloze duisternis in.
Aan googoomuck kun je niet ontsnappen.

Mijn waardering: ★★★★

★ prut ★★ gaat wel ★★★ aardig ★★★★ wow ★★★★★ top

Record Mania - Rouge/Noir - Washington

Washington is back! Met de nieuwe langspeler Rouge/Noir (dit is overigens geen toespeling op Capitol Hill. Of toch?) hebben ze weer een schitterend stukje werk afgeleverd.
Ik ga er niet teveel over zeggen. Lees mijn eerdere posting over Washington voor meer informatie over deze fantastische Noorse band en luister op hun MySpace pagina naar twee van hun nieuwe songs.
De Nederlanders kan ik aanraden om in februari in ieder geval naar één van hun twee geplande live optredens in Haarlem (Patronaat) en Ottersum (Roepan) te gaan. Niet te missen!

Mijn waardering: ★★★★★

★ prut ★★ gaat wel ★★★ aardig ★★★★ wow ★★★★★ top