Voor de Nederlanders in Berlijn twee interessante nieuwtjes:
Een internetforum voor Nederlanders in Berlijn en andere geinteresseerden met leuke en interessante tips. Klik hier om naar het forum te gaan.
Eindelijk ... een echte Nederlandse frituur in Berlijn. Op 30 juni opent De Molen haar deuren in Friedrichshain. Allen erheen.
Wednesday, June 25, 2008
Sunday, June 22, 2008
Berlijnse Notities - 48 Stunden Neukölln
Afgelopen weekend vond voor de tiende keer het kunst- en cultuurfestival 48 Stunden Neukölln bij ons in de wijk plaats. Op meer dan 100 locaties konden bezoekers genieten van kunstwerken, performances, theatervoorstellingen, muziekoptredens en tentoonstellingen . We verheugen ons altijd erg op dit weekend, omdat het ons de gelegenheid biedt, onze wijk op een andere manier te leren kennen. Binnenhofjes zijn vrij toegankelijk en verenigingen, kerken en theaters openen hun deuren en veranderen voor 48 uur in een atelier of performance ruimte. Hierdoor kunnen we een kijkje nemen op locaties waar we normaal gesproken niet (zo snel) zouden komen. Sommige Neuköllners nodigen zelfs iedereen uit om bij hen thuis koffie te komen drinken.
Hieronder een aantal impressies.
Eselei - Installatie van Erik Tannhäuser in de Alte Post
© Balanda 2008
Der Blumentopf - Installatie op de hoek
Neckarstrasse/Karl-Marx-Strasse © Balanda 2008
Der Blumentopf - Installatie van plastique fantastique Marco Canevacci / Markus Wüste © Balanda 2008
FLEXUS Rundgang: Bewegung, Skulptur, Klang © Balanda 2008
Windspiel in de Passage © Balanda 2008
Körnerpark - eigenlijk ook een kunstwerk en nu pas door ons ontdekt © Balanda 2008
Hieronder een aantal impressies.
Eselei - Installatie van Erik Tannhäuser in de Alte Post
© Balanda 2008
Der Blumentopf - Installatie op de hoek
Neckarstrasse/Karl-Marx-Strasse © Balanda 2008
Der Blumentopf - Installatie van plastique fantastique Marco Canevacci / Markus Wüste © Balanda 2008
FLEXUS Rundgang: Bewegung, Skulptur, Klang © Balanda 2008
Windspiel in de Passage © Balanda 2008
Körnerpark - eigenlijk ook een kunstwerk en nu pas door ons ontdekt © Balanda 2008
Thursday, June 5, 2008
Berlijnse Notities - De waarheid heeft het zwaar bij Connie Palmen
Dinsdagavond was Connie Palmen te gast in het qua architectuur interessante Haus Hardenberg in Berlijn. Ze was even in de hoofdstad om voor te lezen uit haar nieuwe boek Lucifer en natuurlijk was ik erbij. Ik hou van Connie Palmen. Ze is mijn favoriete schrijfster. Ik vind echter niet alleen haar boeken geweldig, maar zie haar ook graag live. Met haar valt er altijd wat te lachen en daarnaast heeft ze veel interessante dingen te vertellen. Zo ook dinsdag.
Als eerste merkt ze op dat ze zich langzaam schaamt voor die eeuwige foto van haar die elke keer weer op de achterkant van haar boeken wordt afgedrukt (zie hieronder). Niemand herkent me nog, zegt ze. Die foto is minstens vijftien jaar oud. "Ik moet echt eens met mijn uitgevers gaan praten" zo meent Palmen. Dan zet ze haar bril op en slaat haar boek open.
Licht aangeschoten - die indruk heb ik tenminste - leest ze ongeveer een uur voor uit Lucifer. Het handelt over de componist Lucas Loos wiens vrouw Clara tijdens een vakantie in Griekenland in een metersdiepe afgrond valt en daarbij om het leven komt. Als snel wordt er door vrienden en familie wild gespeculeerd over de dood van Clara. Werd ze door Lucas vermoord, was het een ongeluk of betrof het zelfmoord? De waarheid is ontnuchterend.
Waarheid en werkelijkheid, daarom draait het in Lucifer vooral, en Connie Palmen weet daarover aansluitend nog een aantal interessante dingen te vertellen. Bijvoorbeeld dat de waarheid steeds verder weg raakt, naarmate je probeert haar te benaderen. We denken dat we door het plaatsen van een camera in het huis van Jan Smit, de waarheid over deze Nederlandse zanger ervaren. In werkelijkheid is niets méér geregisseered dan Real Life TV. Bestaat er eigenlijk wel zoiets als de waarheid? En is waarheid behalve iets moois, niet ook iets gevaarlijks? Terroristen en extremisten menen de waarheid in pacht te hebben, en we weten allemaal waartoe dat leidt. In Connie Palmen's boeken leidt de waarheid een moeilijk bestaan.
Uiteraard had ik net als bij Alexander Osang, een aantal boeken mee om te laten signeren. Niet allemaal, want een deel had ze tijdens een lezing in Valkenburg in 2004 al van haar handtekening voorzien. Een vriend die mee was schoof haar zijn boek als eerste toe en raakte met haar in gesprek. "Oh, wat leuk, Nederlanders", was haar reactie. Natuurlijk kon ik het niet laten om te vermelden dat ik net als haar uit Limburg kom. "Echt, oet wellek dörp?" vroeg ze. "Oet Hael" was mijn antwoord. "Jao, det is dun bie" was haar reactie. En dat is de waarheid.
Als eerste merkt ze op dat ze zich langzaam schaamt voor die eeuwige foto van haar die elke keer weer op de achterkant van haar boeken wordt afgedrukt (zie hieronder). Niemand herkent me nog, zegt ze. Die foto is minstens vijftien jaar oud. "Ik moet echt eens met mijn uitgevers gaan praten" zo meent Palmen. Dan zet ze haar bril op en slaat haar boek open.
Licht aangeschoten - die indruk heb ik tenminste - leest ze ongeveer een uur voor uit Lucifer. Het handelt over de componist Lucas Loos wiens vrouw Clara tijdens een vakantie in Griekenland in een metersdiepe afgrond valt en daarbij om het leven komt. Als snel wordt er door vrienden en familie wild gespeculeerd over de dood van Clara. Werd ze door Lucas vermoord, was het een ongeluk of betrof het zelfmoord? De waarheid is ontnuchterend.
Waarheid en werkelijkheid, daarom draait het in Lucifer vooral, en Connie Palmen weet daarover aansluitend nog een aantal interessante dingen te vertellen. Bijvoorbeeld dat de waarheid steeds verder weg raakt, naarmate je probeert haar te benaderen. We denken dat we door het plaatsen van een camera in het huis van Jan Smit, de waarheid over deze Nederlandse zanger ervaren. In werkelijkheid is niets méér geregisseered dan Real Life TV. Bestaat er eigenlijk wel zoiets als de waarheid? En is waarheid behalve iets moois, niet ook iets gevaarlijks? Terroristen en extremisten menen de waarheid in pacht te hebben, en we weten allemaal waartoe dat leidt. In Connie Palmen's boeken leidt de waarheid een moeilijk bestaan.
Uiteraard had ik net als bij Alexander Osang, een aantal boeken mee om te laten signeren. Niet allemaal, want een deel had ze tijdens een lezing in Valkenburg in 2004 al van haar handtekening voorzien. Een vriend die mee was schoof haar zijn boek als eerste toe en raakte met haar in gesprek. "Oh, wat leuk, Nederlanders", was haar reactie. Natuurlijk kon ik het niet laten om te vermelden dat ik net als haar uit Limburg kom. "Echt, oet wellek dörp?" vroeg ze. "Oet Hael" was mijn antwoord. "Jao, det is dun bie" was haar reactie. En dat is de waarheid.
Thursday, May 22, 2008
Berlijnse Notities - PJ Harvey‘s dress to impress
Terwijl dinsdagavond de Berlijnse Philharmonie in brand stond, dacht ik aan een concert dat mij de avond ervoor in vuur en vlam had gezet. Het enige concert in Duitsland van PJ Harvey in het Friedrichstadtpalast in Mitte.
Soms is het moeilijk kiezen in Berlijn. Maandagavond had ik de keuze tussen de Dalai Lama en Polly Jean. Hoewel ik de Tibetaanse leider graag had toegehoord, ben ik blij dat ik naar die andere grootheid ben gaan luisteren. Je kunt nou eenmaal niet alles hebben, en als muziekliefhebber een uniek optreden van dit genie te missen is simpelweg „out of the question“.
Het was geen gewoon concert. Geen zweterig zaaltje of een karakterloze poptempel, geen vrachtwagens met entourage, geen roadies die uren nodig hebben om de set op te bouwen. Niets van dat alles. Alleen zij. Polly Jean Harvey. Helemaal in haar uppie op het grote podium van het Friedrichstadtpalast. Links een piano, rechts een orgeltje en een drumcomputer en achter haar een paar gitaren. Meer had ze niet nodig om het publiek te betoveren.
Ze speelde bijna alleen maar nummers van Dry, Rid of me en To bring you my love en van haar laatste plaat White Chalk. Qua stijl zijn de vroegere platen niet te vergelijken met White Chalk, maar voor de 38-jarige PJ Harvey hebben ze wel degelijk zeer veel met elkaar gemeen. In tegenstelling tot haar tussenliggende platen was ze bij het maken van deze vier albums namelijk compromisloos, waardoor ze haar meest dierbare werken zijn geworden.
Ze heeft aangegeven nooit meer een plaat te willen maken, waarbij ze compromissen moet sluiten en die dus niet 100% vertegenwoordigt wat zij wil. Ook heeft ze besloten niet meer eindeloos op toernee te gaan, maar per land nog maar één concert te willen geven. Dat is vervelend voor de fans, maar het resultaat is dat wat ik maandagavond heb gezien. Een onvergetelijk optreden, zo intens, hoogwaardig en onvergetelijk, zoals ik zelden heb meegemaakt. Nummers als The Devil, White Chalk en Grow Grow Grow bezorgden me kippevel, terwijl het gitaargerammel van To bring you my love en Down by the water door merg en been ging. Daarbij bleef PJ zelf verbazingwekkend rustig. Gekleed in een een lange, zwarte jurk maakte ze een rondgang langs de aanwezige instrumenten en zong haar hart uit haar lijf alsof het niks was. Ze was zelfverzekerd en had duidelijk alles onder controle. Ik denk dat dat nog de meeste indruk op mij heeft gemaakt. Een vrouw aan het werk te zien die haar onafhankelijkheid heeft weten te bewaren in de harde muziekwereld en hierdoor in staat is om niet alleen zichzelf, maar ook anderen iets werkelijk moois te geven.
Mijn waardering: ★★★★★
★ prut ★★ gaat wel ★★★ aardig ★★★★ wow ★★★★★ top
Soms is het moeilijk kiezen in Berlijn. Maandagavond had ik de keuze tussen de Dalai Lama en Polly Jean. Hoewel ik de Tibetaanse leider graag had toegehoord, ben ik blij dat ik naar die andere grootheid ben gaan luisteren. Je kunt nou eenmaal niet alles hebben, en als muziekliefhebber een uniek optreden van dit genie te missen is simpelweg „out of the question“.
Het was geen gewoon concert. Geen zweterig zaaltje of een karakterloze poptempel, geen vrachtwagens met entourage, geen roadies die uren nodig hebben om de set op te bouwen. Niets van dat alles. Alleen zij. Polly Jean Harvey. Helemaal in haar uppie op het grote podium van het Friedrichstadtpalast. Links een piano, rechts een orgeltje en een drumcomputer en achter haar een paar gitaren. Meer had ze niet nodig om het publiek te betoveren.
Ze speelde bijna alleen maar nummers van Dry, Rid of me en To bring you my love en van haar laatste plaat White Chalk. Qua stijl zijn de vroegere platen niet te vergelijken met White Chalk, maar voor de 38-jarige PJ Harvey hebben ze wel degelijk zeer veel met elkaar gemeen. In tegenstelling tot haar tussenliggende platen was ze bij het maken van deze vier albums namelijk compromisloos, waardoor ze haar meest dierbare werken zijn geworden.
Ze heeft aangegeven nooit meer een plaat te willen maken, waarbij ze compromissen moet sluiten en die dus niet 100% vertegenwoordigt wat zij wil. Ook heeft ze besloten niet meer eindeloos op toernee te gaan, maar per land nog maar één concert te willen geven. Dat is vervelend voor de fans, maar het resultaat is dat wat ik maandagavond heb gezien. Een onvergetelijk optreden, zo intens, hoogwaardig en onvergetelijk, zoals ik zelden heb meegemaakt. Nummers als The Devil, White Chalk en Grow Grow Grow bezorgden me kippevel, terwijl het gitaargerammel van To bring you my love en Down by the water door merg en been ging. Daarbij bleef PJ zelf verbazingwekkend rustig. Gekleed in een een lange, zwarte jurk maakte ze een rondgang langs de aanwezige instrumenten en zong haar hart uit haar lijf alsof het niks was. Ze was zelfverzekerd en had duidelijk alles onder controle. Ik denk dat dat nog de meeste indruk op mij heeft gemaakt. Een vrouw aan het werk te zien die haar onafhankelijkheid heeft weten te bewaren in de harde muziekwereld en hierdoor in staat is om niet alleen zichzelf, maar ook anderen iets werkelijk moois te geven.
Mijn waardering: ★★★★★
★ prut ★★ gaat wel ★★★ aardig ★★★★ wow ★★★★★ top
Thursday, May 15, 2008
Berlijnse Notities - Sex en de Berlijnse City
Vandaag heb ik me voor de eerste keer in mijn leven als een groupie gedragen. Ik ben net terug van de premiere van de film Sex and the City in het Sony Center aan de Potsdamer Platz hier in Berlijn. Het was helemaal te gek. Er zat maar een metertje tussen Kim Cattrall en mij en ik kon daarom onderstaand kiekje van haar maken.
Minder dan een jaar geleden had ik nog nooit van Carrie Bradshaw en Samantha Jones gehoord. Toen we afgelopen september twee weken in New York waren, kon het natuurlijk niet anders dan dat we eindelijk bekend zouden raken met deze geweldige meiden. In ons appartementje in Brooklyn lag de eerste videobox van de serie
en elke keer als we ‚s avonds voor pampus op de bank lagen, hebben we een aantal afleveringen gekeken. Net als New York zelf, en waarschijnlijk juist ook door New York, hebben we Sex and the City meteen in ons hart gesloten.
Ik vind alle personages leuk, maar Samantha is mijn absolute lieveling. Wat een geluk dat ze uitgerekend daar waar ik stond, uitgebreid handjes begon te schudden en handtekeningen begon uit te delen. De anderen liepen vrij snel richting TV-presentator aan het einde van de rode loper, maar niet Kim Cattrall. Ze nam zich veel tijd voor de fans en kwam elke keer weer terug om zich te laten fotograferen en naar iedereen te zwaaien.
Ze heeft een enorme uitstraling en maakt een bijzonder sympathieke indruk. Ik kreeg meteen goeie zin en begon met de rest van het publiek enthousiast te juichen toen ze het publiek in het Duits toesprak (ze heeft in de tachtiger jaren met haar tweede man in Frankfurt gewoond en spreekt nog steeds een aardig woordje Duits). Iedereen ging plat toen ook zij bekende „ein Berliner“ te zijn. Samantha is the best! En dat vond Kim Cattrall zelf ook, zo bleek uit het interview dat ze gaf voordat ze de filmzaal betrad. Wat een heerlijk mens!
Minder dan een jaar geleden had ik nog nooit van Carrie Bradshaw en Samantha Jones gehoord. Toen we afgelopen september twee weken in New York waren, kon het natuurlijk niet anders dan dat we eindelijk bekend zouden raken met deze geweldige meiden. In ons appartementje in Brooklyn lag de eerste videobox van de serie
en elke keer als we ‚s avonds voor pampus op de bank lagen, hebben we een aantal afleveringen gekeken. Net als New York zelf, en waarschijnlijk juist ook door New York, hebben we Sex and the City meteen in ons hart gesloten.
Ik vind alle personages leuk, maar Samantha is mijn absolute lieveling. Wat een geluk dat ze uitgerekend daar waar ik stond, uitgebreid handjes begon te schudden en handtekeningen begon uit te delen. De anderen liepen vrij snel richting TV-presentator aan het einde van de rode loper, maar niet Kim Cattrall. Ze nam zich veel tijd voor de fans en kwam elke keer weer terug om zich te laten fotograferen en naar iedereen te zwaaien.
Ze heeft een enorme uitstraling en maakt een bijzonder sympathieke indruk. Ik kreeg meteen goeie zin en begon met de rest van het publiek enthousiast te juichen toen ze het publiek in het Duits toesprak (ze heeft in de tachtiger jaren met haar tweede man in Frankfurt gewoond en spreekt nog steeds een aardig woordje Duits). Iedereen ging plat toen ook zij bekende „ein Berliner“ te zijn. Samantha is the best! En dat vond Kim Cattrall zelf ook, zo bleek uit het interview dat ze gaf voordat ze de filmzaal betrad. Wat een heerlijk mens!
Thursday, May 1, 2008
Berlijnse Notities - Gus Black live in Magnet Club
Toen ik gisteravond onder een mooi verlichte Fernsehturm op de tram stond te wachten, besefte ik weer eens in wat voor een geweldige stad ik woon. Ik kan moeilijk beschrijven wat het precies is, maar telkens wanneer ik onderweg ben, word ik gegrepen door de energie van deze metropool. Anderen voelen dat ook en ik kon dan ook alleen maar heftig ja knikken, toen Gus Black gisteravond zijn publiek in de halfgevulde Magnet Club vertelde hoe gelukkig het zich kan prijzen, in zo‘n fantastische stad te leven. Berlijn had ook hem geraakt, zo bleek toen hij schuchter bekende dat „tonight ... you can fuck with me“.
Het podium van de Magnet Club is zo klein dat Black en zijn bandleden Erik Penny, Ht Heartache en Constance Baker zich half struikelend een weg naar de microfoons moesten banen. Een beetje onbeholpen zochten ze hun plek en keken een beetje verlegen en onzeker de zaal in. Met het openingsnummer Today is not the day (to f#@k with me) werd echter snel duidelijk dat Black geen beginneling is. Met zijn schitterende stem die soms krachtig, dan weer zacht, bijna fluisterend klinkt, heeft hij het publiek snel in zijn ban. Wat volgt zijn schitterende vertolkingen van een groot aantal nummers van zijn laatste nieuwe album, zoals Out on the Amsterdam, Hurrah hurrah hurrah, hurray hurray en het hitje Little Prince town, dat, begeleid door de fragiele stemmen van Heartache en Baker, sterk aan een Franse chanson uit de zeventiger jaren doet denken. Tussendoor speelt hij een aantal nummers van zijn vorige album Autumn Days, waarvan met name Long Beach (It‘s a miracle) indruk maakt. In zijn enthousiasme stoot Black tijdens het zingen van dit prachtige lied een fles bier om die bijna zijn aparatuur ruineert. Met humor breekt hij het nummer af, veegt alles met een handdoek schoon en pakt de draad weer op, daar waar hij hem heeft laten liggen.
Black heeft niet meer dan een gitaar nodig om te overtuigen. De songs worden hier en daar nog een beetje opgesierd met een xylofoon of tamboerijn en bij het schitterende Cadillac tears mag Erik Penny met zijn laptop een mooie atmosferische sound toevoegen. Meer is niet nodig.
Na een tiental nummers verdwijnen zijn companen achter de coulissen en grijpt Black naar de steel guitar. In zijn eentje speelt hij overtuigend en vol hartstocht een drietal nummers waaronder een spannende, sterk vervreemde interpretatie van Paranoid van Black Sabbath. Als toegift speelt hij Femme Fatale van Velvet Underground en bekent dat hij deze song graag zou hebben geschreven. Daarbij hoeft Gus Black zich helemaal niet te schamen. Zijn songs hebben minstens zoveel kracht en uitstraling en ik ben zeker dat Nico graag in zijn achtergrondkoortje zou hebben gezongen. Go Gus!
Het podium van de Magnet Club is zo klein dat Black en zijn bandleden Erik Penny, Ht Heartache en Constance Baker zich half struikelend een weg naar de microfoons moesten banen. Een beetje onbeholpen zochten ze hun plek en keken een beetje verlegen en onzeker de zaal in. Met het openingsnummer Today is not the day (to f#@k with me) werd echter snel duidelijk dat Black geen beginneling is. Met zijn schitterende stem die soms krachtig, dan weer zacht, bijna fluisterend klinkt, heeft hij het publiek snel in zijn ban. Wat volgt zijn schitterende vertolkingen van een groot aantal nummers van zijn laatste nieuwe album, zoals Out on the Amsterdam, Hurrah hurrah hurrah, hurray hurray en het hitje Little Prince town, dat, begeleid door de fragiele stemmen van Heartache en Baker, sterk aan een Franse chanson uit de zeventiger jaren doet denken. Tussendoor speelt hij een aantal nummers van zijn vorige album Autumn Days, waarvan met name Long Beach (It‘s a miracle) indruk maakt. In zijn enthousiasme stoot Black tijdens het zingen van dit prachtige lied een fles bier om die bijna zijn aparatuur ruineert. Met humor breekt hij het nummer af, veegt alles met een handdoek schoon en pakt de draad weer op, daar waar hij hem heeft laten liggen.
Black heeft niet meer dan een gitaar nodig om te overtuigen. De songs worden hier en daar nog een beetje opgesierd met een xylofoon of tamboerijn en bij het schitterende Cadillac tears mag Erik Penny met zijn laptop een mooie atmosferische sound toevoegen. Meer is niet nodig.
Na een tiental nummers verdwijnen zijn companen achter de coulissen en grijpt Black naar de steel guitar. In zijn eentje speelt hij overtuigend en vol hartstocht een drietal nummers waaronder een spannende, sterk vervreemde interpretatie van Paranoid van Black Sabbath. Als toegift speelt hij Femme Fatale van Velvet Underground en bekent dat hij deze song graag zou hebben geschreven. Daarbij hoeft Gus Black zich helemaal niet te schamen. Zijn songs hebben minstens zoveel kracht en uitstraling en ik ben zeker dat Nico graag in zijn achtergrondkoortje zou hebben gezongen. Go Gus!
Monday, April 21, 2008
Record Mania - Red Zone Cuba - Visitors from another world
Take it or leave it staat er op de achterkant van het nieuwe Red Zone Cuba album. En zo is het. Dit is geen plaat voor tere zieltjes. Maar ook niet voor liefhebbers van rechttoe rechtaan herrie. Daarvoor zijn de melodietjes te complex en te goed doordacht in elkaar gezet.
Visitors from another world is een fantastische plaat die van begin tot eind boeiend, afwisselend en meeslepend is. Ze is een wervelstorm, die je omhoog tilt en je na het verstommen van de laatste tonen met een smak terug op de aarde smijt. De perfecte mix van surf, garage en heavy metal is een genot voor het oor en de buitenaardse geluidjes die subtiel in de songs verweven zijn, geven je het gevoel in een heerlijk slechte science fiction film te zitten.
De titelsong vind ik zeer gewaagd en geslaagd. Voor mij moet een instrumentaal nummer heel goed in elkaar zitten om me te kunnen overtuigen. Dat is bij Visitors from another world absoluut het geval. Heerlijke surfgitaren binden de strijd aan met jengelende orgeltjes en houden het nummer goed op dreef. Mijn favoriet is echter Roll On . Zelden heb ik een mondharmonica zo‘n drive aan een nummer horen geven. Roll On is een zeurende en zuchtende trein die alsmaar voortdendert zonder naast het spoor te raken. Uitzonderlijk is ook King of the underground. Het nummer doet me sterk aan The end van The Doors denken en weet precies dezelfde onheilspellende, klagende toon te bereiken. Een waardige afsluiter.
Red Zone Cuba klinkt op Visitors from another world niet alleen vet en smerig, maar vooral ook professioneel en kan zich daarom op elk festival, groot én klein, laten zien. Hell yeah!
Mijn waardering: ★★★★
★ prut ★★ gaat wel ★★★ aardig ★★★★ wow ★★★★★ top
Visitors from another world is een fantastische plaat die van begin tot eind boeiend, afwisselend en meeslepend is. Ze is een wervelstorm, die je omhoog tilt en je na het verstommen van de laatste tonen met een smak terug op de aarde smijt. De perfecte mix van surf, garage en heavy metal is een genot voor het oor en de buitenaardse geluidjes die subtiel in de songs verweven zijn, geven je het gevoel in een heerlijk slechte science fiction film te zitten.
De titelsong vind ik zeer gewaagd en geslaagd. Voor mij moet een instrumentaal nummer heel goed in elkaar zitten om me te kunnen overtuigen. Dat is bij Visitors from another world absoluut het geval. Heerlijke surfgitaren binden de strijd aan met jengelende orgeltjes en houden het nummer goed op dreef. Mijn favoriet is echter Roll On . Zelden heb ik een mondharmonica zo‘n drive aan een nummer horen geven. Roll On is een zeurende en zuchtende trein die alsmaar voortdendert zonder naast het spoor te raken. Uitzonderlijk is ook King of the underground. Het nummer doet me sterk aan The end van The Doors denken en weet precies dezelfde onheilspellende, klagende toon te bereiken. Een waardige afsluiter.
Red Zone Cuba klinkt op Visitors from another world niet alleen vet en smerig, maar vooral ook professioneel en kan zich daarom op elk festival, groot én klein, laten zien. Hell yeah!
Mijn waardering: ★★★★
★ prut ★★ gaat wel ★★★ aardig ★★★★ wow ★★★★★ top
Subscribe to:
Posts (Atom)
