Berlijnse Notities - PJ Harvey‘s dress to impress

Terwijl dinsdagavond de Berlijnse Philharmonie in brand stond, dacht ik aan een concert dat mij de avond ervoor in vuur en vlam had gezet. Het enige concert in Duitsland van PJ Harvey in het Friedrichstadtpalast in Mitte.
Soms is het moeilijk kiezen in Berlijn. Maandagavond had ik de keuze tussen de Dalai Lama en Polly Jean. Hoewel ik de Tibetaanse leider graag had toegehoord, ben ik blij dat ik naar die andere grootheid ben gaan luisteren. Je kunt nou eenmaal niet alles hebben, en als muziekliefhebber een uniek optreden van dit genie te missen is simpelweg „out of the question“.
Het was geen gewoon concert. Geen zweterig zaaltje of een karakterloze poptempel, geen vrachtwagens met entourage, geen roadies die uren nodig hebben om de set op te bouwen. Niets van dat alles. Alleen zij. Polly Jean Harvey. Helemaal in haar uppie op het grote podium van het Friedrichstadtpalast. Links een piano, rechts een orgeltje en een drumcomputer en achter haar een paar gitaren. Meer had ze niet nodig om het publiek te betoveren.
Ze speelde bijna alleen maar nummers van Dry, Rid of me en To bring you my love en van haar laatste plaat White Chalk. Qua stijl zijn de vroegere platen niet te vergelijken met White Chalk, maar voor de 38-jarige PJ Harvey hebben ze wel degelijk zeer veel met elkaar gemeen. In tegenstelling tot haar tussenliggende platen was ze bij het maken van deze vier albums namelijk compromisloos, waardoor ze haar meest dierbare werken zijn geworden.
Ze heeft aangegeven nooit meer een plaat te willen maken, waarbij ze compromissen moet sluiten en die dus niet 100% vertegenwoordigt wat zij wil. Ook heeft ze besloten niet meer eindeloos op toernee te gaan, maar per land nog maar één concert te willen geven. Dat is vervelend voor de fans, maar het resultaat is dat wat ik maandagavond heb gezien. Een onvergetelijk optreden, zo intens, hoogwaardig en onvergetelijk, zoals ik zelden heb meegemaakt. Nummers als The Devil, White Chalk en Grow Grow Grow bezorgden me kippevel, terwijl het gitaargerammel van To bring you my love en Down by the water door merg en been ging. Daarbij bleef PJ zelf verbazingwekkend rustig. Gekleed in een een lange, zwarte jurk maakte ze een rondgang langs de aanwezige instrumenten en zong haar hart uit haar lijf alsof het niks was. Ze was zelfverzekerd en had duidelijk alles onder controle. Ik denk dat dat nog de meeste indruk op mij heeft gemaakt. Een vrouw aan het werk te zien die haar onafhankelijkheid heeft weten te bewaren in de harde muziekwereld en hierdoor in staat is om niet alleen zichzelf, maar ook anderen iets werkelijk moois te geven.

Mijn waardering: ★★★★★

★ prut ★★ gaat wel ★★★ aardig ★★★★ wow ★★★★★ top

Berlijnse Notities - Sex en de Berlijnse City

Vandaag heb ik me voor de eerste keer in mijn leven als een groupie gedragen. Ik ben net terug van de premiere van de film Sex and the City in het Sony Center aan de Potsdamer Platz hier in Berlijn. Het was helemaal te gek. Er zat maar een metertje tussen Kim Cattrall en mij en ik kon daarom onderstaand kiekje van haar maken.
Minder dan een jaar geleden had ik nog nooit van Carrie Bradshaw en Samantha Jones gehoord. Toen we afgelopen september twee weken in New York waren, kon het natuurlijk niet anders dan dat we eindelijk bekend zouden raken met deze geweldige meiden. In ons appartementje in Brooklyn lag de eerste videobox van de serie
en elke keer als we ‚s avonds voor pampus op de bank lagen, hebben we een aantal afleveringen gekeken. Net als New York zelf, en waarschijnlijk juist ook door New York, hebben we Sex and the City meteen in ons hart gesloten.
Ik vind alle personages leuk, maar Samantha is mijn absolute lieveling. Wat een geluk dat ze uitgerekend daar waar ik stond, uitgebreid handjes begon te schudden en handtekeningen begon uit te delen. De anderen liepen vrij snel richting TV-presentator aan het einde van de rode loper, maar niet Kim Cattrall. Ze nam zich veel tijd voor de fans en kwam elke keer weer terug om zich te laten fotograferen en naar iedereen te zwaaien.
Ze heeft een enorme uitstraling en maakt een bijzonder sympathieke indruk. Ik kreeg meteen goeie zin en begon met de rest van het publiek enthousiast te juichen toen ze het publiek in het Duits toesprak (ze heeft in de tachtiger jaren met haar tweede man in Frankfurt gewoond en spreekt nog steeds een aardig woordje Duits). Iedereen ging plat toen ook zij bekende „ein Berliner“ te zijn. Samantha is the best! En dat vond Kim Cattrall zelf ook, zo bleek uit het interview dat ze gaf voordat ze de filmzaal betrad. Wat een heerlijk mens!

Berlijnse Notities - Gus Black live in Magnet Club

Toen ik gisteravond onder een mooi verlichte Fernsehturm op de tram stond te wachten, besefte ik weer eens in wat voor een geweldige stad ik woon. Ik kan moeilijk beschrijven wat het precies is, maar telkens wanneer ik onderweg ben, word ik gegrepen door de energie van deze metropool. Anderen voelen dat ook en ik kon dan ook alleen maar heftig ja knikken, toen Gus Black gisteravond zijn publiek in de halfgevulde Magnet Club vertelde hoe gelukkig het zich kan prijzen, in zo‘n fantastische stad te leven. Berlijn had ook hem geraakt, zo bleek toen hij schuchter bekende dat „tonight ... you can fuck with me“.
Het podium van de Magnet Club is zo klein dat Black en zijn bandleden Erik Penny, Ht Heartache en Constance Baker zich half struikelend een weg naar de microfoons moesten banen. Een beetje onbeholpen zochten ze hun plek en keken een beetje verlegen en onzeker de zaal in. Met het openingsnummer Today is not the day (to f#@k with me) werd echter snel duidelijk dat Black geen beginneling is. Met zijn schitterende stem die soms krachtig, dan weer zacht, bijna fluisterend klinkt, heeft hij het publiek snel in zijn ban. Wat volgt zijn schitterende vertolkingen van een groot aantal nummers van zijn laatste nieuwe album, zoals Out on the Amsterdam, Hurrah hurrah hurrah, hurray hurray en het hitje Little Prince town, dat, begeleid door de fragiele stemmen van Heartache en Baker, sterk aan een Franse chanson uit de zeventiger jaren doet denken. Tussendoor speelt hij een aantal nummers van zijn vorige album Autumn Days, waarvan met name Long Beach (It‘s a miracle) indruk maakt. In zijn enthousiasme stoot Black tijdens het zingen van dit prachtige lied een fles bier om die bijna zijn aparatuur ruineert. Met humor breekt hij het nummer af, veegt alles met een handdoek schoon en pakt de draad weer op, daar waar hij hem heeft laten liggen.
Black heeft niet meer dan een gitaar nodig om te overtuigen. De songs worden hier en daar nog een beetje opgesierd met een xylofoon of tamboerijn en bij het schitterende Cadillac tears mag Erik Penny met zijn laptop een mooie atmosferische sound toevoegen. Meer is niet nodig.
Na een tiental nummers verdwijnen zijn companen achter de coulissen en grijpt Black naar de steel guitar. In zijn eentje speelt hij overtuigend en vol hartstocht een drietal nummers waaronder een spannende, sterk vervreemde interpretatie van Paranoid van Black Sabbath. Als toegift speelt hij Femme Fatale van Velvet Underground en bekent dat hij deze song graag zou hebben geschreven. Daarbij hoeft Gus Black zich helemaal niet te schamen. Zijn songs hebben minstens zoveel kracht en uitstraling en ik ben zeker dat Nico graag in zijn achtergrondkoortje zou hebben gezongen. Go Gus!

Record Mania - Red Zone Cuba - Visitors from another world

Take it or leave it staat er op de achterkant van het nieuwe Red Zone Cuba album. En zo is het. Dit is geen plaat voor tere zieltjes. Maar ook niet voor liefhebbers van rechttoe rechtaan herrie. Daarvoor zijn de melodietjes te complex en te goed doordacht in elkaar gezet.
Visitors from another world is een fantastische plaat die van begin tot eind boeiend, afwisselend en meeslepend is. Ze is een wervelstorm, die je omhoog tilt en je na het verstommen van de laatste tonen met een smak terug op de aarde smijt. De perfecte mix van surf, garage en heavy metal is een genot voor het oor en de buitenaardse geluidjes die subtiel in de songs verweven zijn, geven je het gevoel in een heerlijk slechte science fiction film te zitten.
De titelsong vind ik zeer gewaagd en geslaagd. Voor mij moet een instrumentaal nummer heel goed in elkaar zitten om me te kunnen overtuigen. Dat is bij Visitors from another world absoluut het geval. Heerlijke surfgitaren binden de strijd aan met jengelende orgeltjes en houden het nummer goed op dreef. Mijn favoriet is echter Roll On . Zelden heb ik een mondharmonica zo‘n drive aan een nummer horen geven. Roll On is een zeurende en zuchtende trein die alsmaar voortdendert zonder naast het spoor te raken. Uitzonderlijk is ook King of the underground. Het nummer doet me sterk aan The end van The Doors denken en weet precies dezelfde onheilspellende, klagende toon te bereiken. Een waardige afsluiter.
Red Zone Cuba klinkt op Visitors from another world niet alleen vet en smerig, maar vooral ook professioneel en kan zich daarom op elk festival, groot én klein, laten zien. Hell yeah!



Mijn waardering: ★★★★

★ prut ★★ gaat wel ★★★ aardig ★★★★ wow ★★★★★ top

Berlijnse Notities - Fietsen langs de Muur

In 2006 ben ik samen met een collega begonnen, de zogenaamde Berliner Mauerweg te fietsen. De fietsroute is 160 kilometer lang en volgt de voormalige grens tussen West-Berlijn en de vroegere DDR. Dankzij de oude zogenaamde kolonnenwegen, waarlangs de grenssoldaten patrouilleerden, beschikt Berlijn nu over deze fantastische fietsroute, die je langs interessante, mooie, bekende en onbekende plekjes in de stad voert. Op diverse plaatsen langs de route zijn nog restanten van de Muur terug te vinden. Ook staan er hier en daar gedenktekens of informatieborden om de geïnteresseerde fietser over een stukje geschiedenis of een tragisch voorval te informeren.

Afgelopen zondag hebben we de voorlaatste etappe gefietst van Hohen Neuendorf naar Nordbahnhof. Het was het laatste stuk langs de buitengrens van de stad. Het grootste deel van de route voerde ons weer terug naar het zuiden, richting het hart van Berlijn. De etappe gaf een mooie impressie van de diversiteit van Berlijn. Het eerste uur fietsten we door bossen, langs meertjes en door het beschermd natuurgebied Tegeler Fließ. Het landschap deed me een beetje aan Zuid-Limburg denken en niets duidde erop, dat we ons in een wereldstad bevonden. In het idyllische, landelijke dorpje Lübars, lastten we een korte pauze in om in de tuin van café Dorfkrug iets te drinken. Terug op de fiets, zagen we in de verte de Fernsehturm als een vreemde eend in de bijt liggen. Hij lag beslist 20 kilometer weg van het landweggetje waar wij ons bevonden. Sneller dan verwacht begon de bebouwing toe te nemen en opeens stonden we voor S-Bahnhof Wollankstrasse. Ik was een beetje treurig omdat het vanaf nu voorbij zou zijn met de groene routes. Alles wat nu nog komt is bekend terrein en dat vind ik jammer, want juist het ontdekken van de onbekende vlekjes in Berlijn maakte het fietsen langs de Mauerradweg zo spannend.

Hieronder heb ik een aantal linken opgenomen naar plekjes die voor mij het hoogtepunt van de route vormden. Wie de route, of een deel ervan, zelf een keer wil gaan fietsen en meer informatie of tips wil, kan graag reageren op deze posting.

- Fietspad langs de Griebnitzsee dat langs villa‘s voert, waar tijdens de Potsdamer Konferenz in 1945 de staatshoofden Harry Truman, Winston Churchill en Josef Stalin verbleven
- Café in Bahnhof Griebnitzsee
- Klein Glienicke
- Overtocht met het veer van Wannsee naar Kladow
- Sacrower Heilandskirche & Schloss
- Hahneberg met schitterend uitzicht over noordwest Berlijn
- Museum in wachttoren Nieder Neuendorf
- Erlengrund & Fichtewiese, waar je in de zomer heerlijk kunt zwemmen
- Invalidensiedlung Frohnau
- Natuurgebied Tegeler Fliess
- Lübars
- Schlesischer Busch en omgeving
- Alle Berlijnse exclaves

Impressies van de laatste etappe


Natuurgebied Tegeler Fliess © balanda 2008


Lübars © balanda 2008


Fernsehturm vanaf de dorpsgrens van Lübars © balanda 2008


Sowjetisches Ehrenmal in Volkspark Schönholzer Heide
© balanda 2008

Filmtip - The Diving Bell and The Butterfly

En omdat ik nu toch bezig ben, wil ik graag ook nog even de film The Diving Bell and The Butterfly onder de aandacht brengen.
Ooit van Locked-In-Syndrom gehoord? Ik kan alleen maar zeggen dat het mijn worst nightmare is. Mensen die aan dit syndroom leiden zitten opgesloten in hun lichaam, dat na een herseninfarct heeft besloten niet meer te functioneren. De vroegere Elle redacteur Jean Dominic Bauby geraakte in deze toestand en kon alleen nog met zijn linkeroog knipperen.
Over zijn leven gaat de film en ik kan niet anders zeggen dan dat het een waar meesterwerk is geworden. Het is geen documentaire, maar een speelfilm die is gebaseerd op het boek dat Bauby heeft geschreven tijdens zijn ziekte. Hij heeft zijn gedachten met het knipperen van zijn oog kenbaar gemaakt aan een dame van een uitgeverij. Zij begon met het opzeggen van het alfabet en hij knipperde met zijn oog zodra de juiste letter voorbij kwam. Ik vind het schier onvoorstelbaar dat iemand in een dergelijke toestand zoveel wilskracht kan tonen. Ik ben Bauby zeer dankbaar hiervoor, want zijn boek heeft een belangrijke boodschap voor iedereen. Het laat je anders naar de wereld kijken en maakt duidelijk dat geluk en gezondheid je waardevolste bezit zijn.
Vaak hoor je dat het boek beter is dan de film, of andersom. Niet bij The Diving Bell and The Butterfly. De film is eerder een aanvulling op het boek en weet je op ongelofelijke wijze mee te slepen in de claustrofobische wereld van Bauby. Er is geexperimenteerd met de camera om de kijker het gevoel te geven hoe het is, om maar met een oog te kunnen zien vanuit een starre, liggende positie. Artsen en verpleegsters vliegen van hot naar her en zijn soms maar half te zien, omdat ze zich deels buiten het blikveld van Bauby bevinden. Op andere momenten vult een gezicht het hele doek, omdat het slechts enkele centimeters van zijn gezicht is verwijderd.
Bauby stierf slechts enkele dagen nadat zijn boek verscheen. Toeval? Ik denk het niet. In het laatste hoofdstuk vraagt hij zich af of er op deze wereld een sleutel is die zijn duikersklok kan openen. Hij meent dat hij die sleutel ergens anders moet zoeken en maakt zich klaar om op zoek te gaan.



Mijn waardering: ★★★★★

★ prut ★★ gaat wel ★★★ aardig ★★★★ wow ★★★★★ top

Berlijnse Notities - The Kills live im Maria

Ik heb mijn blog een beetje verwaarloosd de laatste tijd. Soms heb ik er te weinig tijd voor. Er is ook altijd wel weer wat te doen. Leuk natuurlijk, om over te schrijven, maar je moet er dan wel voor gaan zitten. Dat lukt helaas niet altijd.
Een optreden van The Kills heeft me echter weer de nodige energie gegeven om een posting te plaatsen. Anderhalve week geleden speelde dit Britse tweemansvrouws bandje in de bekende Berlijnse club Maria am Ostbahnhof (ook wel Maria am Ufer genoemd) en ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk was. De omstandigheden waren niet ideaal, aangezien de Maria een ietwat vreemde ruimtelijke indeling heeft, waardoor slechts een fractie van het publiek het podium kan zien. Bovendien was het publiek vrij mat. Allemaal hippe mensen die voornamelijk bezig waren cool te zijn.
The Kills couldn‘t care less. Ze reageerden in eerste instantie even mat, met een slappe versie van hun hit U.R.A. Fever. Maar daarna gingen alle remmen los. Bij The Kills wel te verstaan. Ik geloof dat ik en mijn metgezellen de enige waren die hebben gedanst. De rest bleef, nou ja, gereserveerd. Dat vond ik vreemd, aangezien de vonken er bij The Kills vanaf vliegen.
Snelle nummers a la de Pixies, zoals M.E.X.I.C.O., What New York Used to Be en Alphabet Pony, werden afgewisseld met meer electro-getinte nummers als Cheap and Cheerful en Getting Down. Het knetterde behoorlijk tussen Jamie Hince en Alison Mosshart. Wanneer je niet zou weten dat Hince het met Kate Moss doet, dan zou je bijna denken dat zijn avances op het podium echt zijn. Tussen de nummers door liep Mosshart als een caged tiger rond, klaar om haar energie in het volgende nummer te laten exploderen. Hierdoor kreeg het optreden iets ruigs en dierlijks.
Ik zag dat The Kills nog niet in Nederland waren, dus hou ze in de gaten.